धोका

हास्य वरचे, आत दु:खाशी सलोखा
बेगडी आयुष्य देते रोज धोका

बंद केली मी सुखाची सर्व दारे,
अन्‌ घराला एकही नाही झरोका

हारणे हा वारसा की धर्म माझा?
सोडला हातातला प्रत्येक मोका!

सोबती काळोखगर्भाचा उबारा,
आणि चुकलेल्या क्षणाचा मंद ठोका

ध्यास आता थांबण्याचा, संपण्याचा
अंत व्हावा वेगळा, नवखा, अनोखा

चांदण्या

दंवाचं अत्तर सांडून विझल्या

पहाटे पहाटे चांदण्या निजल्या

सांज कलताना एकेक चांदणी

हळू उतरली रात्रीच्या अंगणी

लुकलुकताना गालात हासल्या

चंद्र पुनवेचा उतरे पाण्यात

मालकौंस जसा सुरेल गाण्यात

सुरांच्या धारांत सचैल भिजल्या

रात्रीने सांडल्या माळता माळता

वेलींत लपल्या कळ्यांशी खेळता

सावळ्या भुईने पदरी वेचल्या

अंगाई

नीज आली, पेंगलेले नेत्र झाकी श्रीहरी

सानुलीशी झाकलेली मूठ चाखी श्रीहरी

या मुठीतुन काय झरते अमृताची धार रे?

गीत सृजनाचे तुझे हे कोवळे हुंकार रे

रुणुझुणू या घाग-यांचा नाद रोखी श्रीहरी

गोड अंगाई तुला ही रातराणी ऐकवी

              मंद हिंदोळ्यात बाळा चंद्र हलके जोजवी            

अजुनि तुझिया लोचनी का जाग बाकी श्रीहरी?

ओठ इवले मुडपुनी का रुससि लटके तान्हुल्या?

खुदुखुदू हससी क्षणातच, चांदण्या जणु सांडल्या!

साद देती का तुला रे स्वप्नपाखी श्रीहरी?