अर्धा डाव

जवळ असुनही कधीच त्याचा ठाव गवसला नाही 
मैलोगणती मुक्कामाचा गाव गवसला नाही 

एक इशारा तिचा, अन् पुरा जन्म पांगळा झाला 
विफलशरण मी, अगतिकतेचा डाव गवसला नाही 

वृथा लादल्या महानतेला जपणे नसते सोपे 
ओढुनताणुन आणू म्हणता आव गवसला नाही 

लिहिल्या म्हणण्यापुरत्या झाल्या भ्रामक गाथा-पोथ्या
केवळ शब्दांचेच फुलोरे, भाव गवसला नाही

आकांताच्या पल्याडचेही दु:ख सोसले होते
गोंदवलेल्या नक्षीमधला घाव गवसला नाही

पट फरपटला आणि सोंगट्या हवेत उधळुन गेल्या
पुन्हा कुठेही उरला अर्धा डाव गवसला नाही 

वाकळ

लाथाडत राही दैव राजरोस
जसा पायपोस फाटलेला
जितेपणी राही घरदार ओस
जगण्याचा सोस आटलेला

कातळात गंगा, सुके पाणओघ
तसा राही जोग संसारात
जावे त्याच्या वंशा तेव्हा कळे भोग
वंचनेचा रोग जन्मजात

कुठे विकारांची लावू विल्हेवाट?
मन काठोकाठ भरू आले
थोपवू पाहिले जरी आटोकाट
पापण्यांचे माठ झरू आले

जिवापार गेली काळजाची कळ
भावनांचा छळ सोसवेना
जळे प्राण अशी वास्तवाची झळ
देहाची वाकळ सोडवेना

वार्ता

वार्ता खरीच होती
गर्दी बरीच होती

कोठेतरीच आली
कोठेतरीच होती

छाया असून माझी
त्याच्या घरीच होती

होती कधी शहाणी?
छे, बावरीच होती!

पाऊल ठेवले मी
तेथे दरीच होती

आली, उडून गेली
संधी परीच होती

तुडवून घेत गेली
ती पायरीच होती