आडनिडा गाव

जन्म सरू आला, संपली ना धावाधाव 
अजूनही दूर त्याचा आडनिडा गाव 

अनवाणी पावलांना वैशाखाची झळ
अतोनात छळणारी काळजाची कळ
पळसाच्या आगेमागे बाभळीचे फाटे
काट्यांतून चालले की माझ्यातच काटे?
मैलोगणती वस्तीचा नाही काही ठाव
अजूनही दूर त्याचा आडनिडा गाव

सरली ना वाट जरी दुपार सरली
चोरपावलांनी सांज वनात शिरली
थकून थांबले आभाळात घोडे साती
हळूहळू पायांखाली थंडावली माती
पार ना आडोसा, कुठं टाकावा पडाव?
अजूनही दूर त्याचा आडनिडा गाव

वाटेवर कोणी चिटपाखरू फिरेना
रात किर्र अंधाराची सरता सरेना
पिसाट सावल्या, रातकिड्यांचा कल्लोळ
मन सैरभैर जसं उठावं मोहोळ
थरकाप होतो, कसा लागावा निभाव?
अजूनही दूर त्याचा आडनिडा गाव

आता थकली पाउले, जडावला जीव
मंदावत जाती श्वास, देही भरे हीव
मिट्ट काळोखाचं रान आत-बाहेरून
राही अजगरापरी आयुष्य घेरून
सरड्याची कुठे कुंपणाच्या पुढे धाव?
अजूनही दूर त्याचा आडनिडा गाव

जमाखर्च

हवेसे वाटणारे बंध फासासारखे झाले 
दिल्याने घेतल्याने शब्द बाणासारखे झाले 


तुला बोलायचे होते, मला ऐकायचे होते
कसा संवाद, जेव्हा मौन वादासारखे झाले ?

दिली माझी फुले अन् घेतले काटे तुझे थोडे
मिळो काही, जमा अन् खर्च आता सारखे झाले

कुठे मुक्काम त्याचा आणि तो जाई कुण्या गावा,
पुरे आयुष्य त्या वेड्या प्रवाशासारखे झाले

गुन्हा काहीतरी मोठाच मी केला, कळे तेव्हा
सग्यांचे वागणे जेव्हा लवादासारखे झाले

उन्हाळा पावसाचा अन् हिवाळा ताप देणारा
ऋतू हल्ली तुझ्या-माझ्या स्वभावासारखे झाले !

पेच

प्रश्न ते साधेच होते
उत्तरांना पेच होते 

वेदना होती नवी अन 
घावही ताजेच होते 

नाव नात्याचे निराळे, 
जोडणारे तेच होते 

प्राक्तनाचे गारद्यांशी
बोलणे झालेच होते

काळजी आतून कोठे?
फक्त देखावेच होते

दु:ख त्याच्या सांत्वनाला
नेमके माझेच होते