अव्यक्त

ठेच तुझ्या पावलाला, कळ माझ्या काळजात
काटा तुला बोचताना सल का माझ्या मनात ?

एका अव्यक्त नात्याने बांधलेले दोन जीव
भाव तुझ्या मनातला बोले माझ्या वचनात

मला घायाळ करते तुझ्या व्यथेची जाणीव
माझ्या वेदनेची जाण तुझ्या येते का मनात ?

माझ्या भाबड्या मनाला कसे आवरू कळेना
लागे छंद तुझा त्याला, रमे तुझ्या चिंतनात

जिथे क्षितिजही नाही असे दोघांत अन्तर
तुझा उजळ गाभारा, माझे विश्व अंधारात

पाचोळा

सरे वसंत सुखाचा, लागे ग्रीष्माची चाहूल,
वा-यावर भिरभिरे जीर्ण पानांचा पाचोळा

जळे वैशाख वणवा, माथी तळपते ऊन
भुईवर पायातळी घाली रांगोळ्या पाचोळा

वा-यासंगे उडताना कुठे होता कुठे आला?
भोग पिकल्या पानांचे असा भोगतो पाचोळा

तुझ्या माथ्यावर राहो माझ्या मायेची सावली
तुझ्या पावलांशी राहो माझ्या मनाचा पाचोळा

असे काय उरणार माझ्यामागे तुझ्यासाठी?
चार शब्दांचे निर्माल्य, आणि स्वप्नांचा पाचोळा!

मीरा

पुन्हा जन्मेन की नाही, कधी हे जाणले नाही
परी जन्मात या तुजवीण कोणा मानले नाही

तुझ्या ध्यासात मी जगले, तुझ्या नामासवे रमले
तुझ्या चरणामृताचे भाग्य का मज लाभले नाही?

तुझे करपाश ना भवती, तुझ्या अधरी न मी वसले
तुझ्या वेणूपरी तुझिया सवे मी जागले नाही

तुझ्या त्या रंगलेल्या रासलीला पाहिल्या स्वप्नी,
कधी सत्यात राधेचे जिणे मज साधले नाही

विषाचे घोट मी गिळले मुक्याने, साहिली निंदा
असे उरलेच नाही दु:ख जे मी भोगले नाही

कधी नव्हते कुणाची मी, तुझी होते, तुझी आहे
मनाला मर्त्य जगताच्या रुढींनी बांधले नाही

खुळी कोणी म्हणो की बावरी, मी उन्मनी मीरा,
मनोमन जाणते हे स्वप्नवैभव आपले नाही