काहूर

वितळून चालले किरण 
सांज की सरण?
फिकटत्या ज्वाळा

अस्वस्थ ढगांचा पाळा

धुमसत्या चितेचा धूर
तसे काहूर
मना वेढून
सरपटते मळकट ऊन

का क्षितिज मेघ माखून
घेत झाकून
दिशांची दारे
बहकले कशाने वारे?

हे चिताभस्म की राख?
धुक्याचे वाख
उडवते माया
उन्मत्त निशेची छाया

ही सांज जीव घेणार
आज होणार
भयंकर काही
ही प्रलयाची का द्वाही?

संपेल कधी संहार?
पुसट अंधार
लपवितो रक्त
उरणार उसासे फक्त 

रिक्त पेला

तुझा आवेश वाटे तोल गेल्यासारखा 
मना का वागसी उन्मत्त जेत्यासारखा? 

कसोटी जेवढी वाटे तशी सोपी नसे 
कळे वाचून का संसार वेच्यासारखा? 

नको ते वाद होती आणि चर्चा गाजती,
पडे बाजूस मुद्दा लक्ष देण्यासारखा

जिथे जावे तिथे येतो व्यथांचा काफिला
निरागस बालकाने हट्ट केल्यासारखा!

हवेसे वाटले ते ते पुरेसे लाभले
तरीही जन्म अर्ध्या रिक्त पेल्यासारखा 

सारखी

का उसळते सारखी? 
हाव छळते सारखी 

मी न वणवा की दिवा
मात्र जळते सारखी

बावचळली सावली
दूर पळते सारखी

मौनव्रत साधू कसे?
जीभ चळते सारखी

मी सरळमार्गीच हो,
वाट वळते सारखी !