पिवळ्या पाचोळ्याचा ऋतू

नुकताच सरला ग पिवळ्या पाचोळ्याचा ऋतू
इथेतिथे मोहक, खट्याळ रंग जाती उतू

शुभ्र ढगांचे घोळके विहरती आभाळात,
हिरव्या तृणाचे गालिचे धरतीच्या अंगणात

दोघे भेटलो तेव्हाही होते हेच सारे काही,
आहे तिथेच, तसेच, तेच; एक तूच नाही!



आणि ही मूळ कविता, जावेद अख़्तर यांची.

पीले पत्तों का मौसम जा चुका हैं..........

पीले पत्तों का मौसम जा चुका हैं
ज़मीन में हर तरफ रंग ही रंग हैं
शोख और दिलकश

उजले आसमान में
सफ़ेद बादलों की टुकडियां तैर रही हैं

वादियों में हरी घास की कालीन भीच गए हैं

यही सब कुछ था जब हम तुम मिले थे
वोहीं सब कुछ है लेकिन तुम नहीं हो

- जावेद अख्तर

तिची गोष्ट

तिने सावली मागितली की धावत धावत ऊन जायचे
कणसांतुन दाणे भरताना तिचे मळे करपून जायचे

तिला चार थेंबांची आशा, ढग तेव्हा नुसते फुगलेले
तिला भूल वर्षेची देउन अर्ध्यातुन परतून जायचे

पुनव तिने अंगावर घ्यावी, तेव्हा चंद्राने रुसायचे,
जरा चांदणे वेचू जाता आभाळच हरवून जायचे!

तिने खळाळुन हसू पहावे तो ओठांना तडे जायचे
रडे आवरू म्हणताना ती, नेत्र भरून झरून जायचे

तिने उन्हाशी मैत्री केली, ग्रीष्माचा सारंग छेडला,
आणि ठरवले, ऊन पांघरुन सावलीस विसरून जायचे!

तिला तिचा अंधार भावला, जन्मभराची अवस पावली
तिची निश्चयी नजर पाहता चांदणेच शरमून जायचे!

हसू तिच्या ओठांवर आता येते केवळ तिच्याचसाठी,
तिने ठरवले हास्यालाही अश्रूंनी मढवून जायचे!

तिला एवढे कळले आता, न मागता जे मिळून गेले
तेच आपले, परक्यासाठी काय हात पसरून जायचे?

सोयरा

श्रावणाने आटलेला तो झरा माझाच होता
वादळांनी बांधलेला आसरा माझाच होता

कैक त्या पात्रात गेले, अन् सुखे परतून आले,
मी बुडाले एकटी, तो भोवरा माझाच होता

तो जरी चुकवून गेला ताल माझ्या बंदिशीचा,
मैफलीला जिंकणारा अंतरा माझाच होता

वाजले पाऊल माझे आणि त्या निश्चिंत झाल्या
काढला माझ्या व्यथांनी धोसरा माझाच होता!

खेचताना राहिल्या का घागरी खाली, तळाशी?
खोल बारव, काचणारा कासरा माझाच होता

हार त्याची, जीत माझी; ऐन वेळी घात झाला
हारला जो जिंकताना, मोहरा माझाच होता

भांडताना पाहिले मी काल माझ्याशीच ज्याला,
आरसा आता म्हणे, तो चेहरा माझाच होता!

तू म्हणे दारात त्याला ना दिला थारा कधीही,
मी कसे दु:खास टाळू? सोयरा माझाच होता!