एका चंद्रासाठी

सांज गर्भारली, चंद्र प्रसवेल । घर उजळेल, सृष्टी हरखली

सांज प्रसवली, टपोर चांदणी । आली ग अंगणी, सृष्टी उसासली!

फिरून सांजेला चंद्राचे डोहाळे । कौतूकसोहाळे होती अतोनात

पुन्हा एकवार सांजेच्या अंगणी । नवीन चांदणी, कौतूक ओसरे

कितीतरी झाले नवससायास । दिवा लावायास चंद्र नाही आला

आभाळ भरून चांदण्यांची दाटी । एका चंद्रासाठी किती आटापिटा!

थकली-भागली सांज मावळली । जन्माची काहिली, भोग नवसाचे

आक्रीत कसं हे झालं एकाएकी? लोक म्हणे लेकी कपाळकरंट्या!

आली नवी सांज एका चंद्रासाठी । चांदण्यांच्या पाठी दुर्दैवाचा हात

नव्या सांजेलाही नव्याची चाहूल । चंद्राचीच हूल इथून-तिथून

सांज कौतुकाच्या मखरी बसली । हळूच हसली गर्भात चांदणी!

कुणीतरी बोले, "चंद्र नाही बाई!" सरे नवलाई, सांज पिसाटली

गर्भातच विरे चांदणहुंकार । दाटला अंधार, रिते घरदार

सोसती चांदण्या जन्माची आबाळ । झुरतं आभाळ एका चंद्रासाठी!

राती

जागून जन्म सारा गेल्या शिणून राती
झाकून काजव्यांना गेल्या निजून राती

कोजागिरी सखी ही लाजून लाल झाली
श्वासांत चांदण्यांच्या गेल्या भिजून राती

जादू तुझ्या सुरांची, की मोहिनी रुपाची?
या मैफलीत येता गेल्या खिळून राती

जागेच राहणे का दैवात आज आहे?
घेऊन नीज माझी, गेल्या निघून राती

झाले जराजरासे आभाळ केशराचे,
ओल्या पहाटगर्भी गेल्या थिजून राती

"काळोख फार झाला, द्या ना उजेड थोडा!"
मी एवढे म्हणेतो गेल्या विरून राती

आली फुलून गात्रागात्रात रातराणी
शिंपून चंद्र आता गेल्या इथून राती

त्याने कधी निखारे रंध्रांत पेरलेले,
त्याच्याच फुंकरीने गेल्या विझून राती!

तू फक्त हाक दे, मी सोडून जन्म येते,
तेथेच जायचे ना, गेल्या जिथून राती?

नकार आहे

तुला न मी पाहिले तरीही मनात श्रद्धा अपार आहे
तुझ्याविना या जगात माझा जगावयाला नकार आहे

सदैव काट्यांत गुंतलेल्या, उजाडलेल्या विराण बागा
अजाणता मोहरून आल्या, तुझ्यामुळे ही बहार आहे!

तुझ्या मनाच्या जुन्या व्रणांनी कसे भरावे? कसे सुकावे?
अजून तो बोलतोच, त्याच्या हरेक शब्दास धार आहे

मुक्या कळ्यांचा दबून गेला अखेरचा श्वास एकदाचा,
लुटायचे तेवढे लुटू या, नवीन अत्तर तयार आहे!

मला जराही कळू न देता लुटून नेलेस गाव माझे,
पिसाट दैवा, तुझ्या छडीचा अखेरचा हा प्रहार आहे

कसे, किती शोधले, कुठेही तपास ज्याचा नसे कुणाला,
असा निराकार सावळा श्रीहरी मला भेटणार आहे!