चमत्कार

कविश्रेष्ठ कुसुमाग्रजांच्या ओळीवर कविता लिहिणं म्हणजे शिवधनुष्य पेलणं! हा माझा तोकडा प्रयत्न.


माझ्या जीवनाचा मीच शिलेदार 
म्हणा अहंकार किंवा गर्व 

चंचल मनाचा खेचला लगाम
प्रज्ञेचा गुलाम झालो नित्य

केली मी कधी ना दैवाची हाकाटी
माझ्या मनगटी माझे दैव

कुंडलीत काही मांडले गणित
तरी माझी जीत होत गेली

विचार, विवेक, संयमाची साथ
घेता आयुष्यात आले सौख्य

दगडांच्या पायी अर्पिला ना भाव
माणसांत देव पाहिला मी

सज्जनांचा संग, दु:खितांची सेवा
हाच पुण्यठेवा साठविला

नमस्कारावीण झाला चमत्कार
माझा साथीदार देव झाला! 

महायुद्ध

सनातन, चिरंतन समस्यांचं विराट, 
अठरा अक्षौहिणी सैन्य घेऊन चालून येणारा दिवस 
आपल्या भात्यातलं एकेक अमोघ अस्त्र
नेम धरून माझ्यावर सोडत जातो 

मी माझ्या तोकड्या निराकरणांची गंजलेली शस्त्रं घेऊन 
माझ्या तकलादू शिरस्त्राणावर 
आणि लेच्यापेच्या चिलखतावर 
त्याचे तीक्ष्ण वार झेलत 
स्वत:ला सावरायच्या, वाचवायच्या विफल प्रयत्नांत .........

त्याचं वाढत जाणारं बळ, कणाकणानं चढत जाणारा जोर,
माझा क्षणोक्षणी कमजोर पडत जाणारा क्षीण प्रतिकार 

अखेरीस युद्धबंदीचा शंखध्वनी ऐकताच 
क्रूर जेत्याचं विकट हास्य चेहऱ्यावर मिरवत, 
विजयपताका फडकवत जाणारा तो 
आणि 
हरून रणात कोसळलेली 
विकल, अगतिक, असफल, गलितगात्र मी 
शरपंजरी पडलेल्या भीष्मासारखी 
उत्तरायणाची वाट पहात............
किंवा 
अस्वत्थाम्यासारखी शापित,
भळभळत्या चिरंजीव जखमा घेऊन 
नव्या दिवसाच्या युद्धघोषणेची वाट पहात ................

तो..... श्रावणशिरवा होता

गुलजार यांच्या 'एक बौछार था वो' या स्व. जगजितसिंग यांच्यावर लिहिलेल्या कवितेचा स्वैर भावानुवाद

श्रावणशिरवा होता 
वर्षल्याविनाही कसा
ओल मेघांची शिंपून
चिंब भिजवून गेला

हो, तो श्रावणशिरवा
कोवळ्या उन्हाची थोडी
चमकी घेऊन हाती
उधळून देई साऱ्या
श्रोतृवृंदाच्या दिशेने
आणि अंधुक प्रकाशी
रंगलेल्या मैफलीत
चकाकून उठायचे
ऐकणारे लाख डोळे!

कधी ताना घेत मान हलवी,
डहाळी जशी
जसा वाऱ्याचा हिंदोळा
कुणीसा स्पर्शून जावा
जरा खट्याळपणाने

उमलता कृष्णमेघ
तशी त्याची गुणगुण
आणि निखळ हास्य
की झुंबराची किणकिण
आनंद झंकारे त्यात

कुणा शायराच्या दारी
गझलेच्या पैंजणांची
नाजूकशी रुणझुण
तसा सुरेल होता तो
तरल, मधाळ गोड
स्वरांचा तो शिडकावा
श्रावणशिरवा होता ............

आणि ही मूळ कविता 

एक बौछार था वो -

एक बौछार था वो शख्स 

बिना बरसे

किसी अब्र की सहमी सी नमी से 

जो भिगो देता था

एक बौछार ही था वो

जो कभी धूप की अफ़शां भर के दूर तक

सुनते हुए चेहरों पे छिड़क देता था...

नीम तारीक से हॉल में आँखें चमक उठती थीं

सिर हिलाता था कभी झूम के टहनी की तरह

लगता था झोंका हवा का है

कोई छेड़ गया है..

गुनगुनाता था तो खुलते हुए बादल की तरह

मुस्कुराहट में कई तर्बों की झनकार छुपी थी

गली क़ासिम से चली एक ग़ज़ल की झनाकर था वो

एक अवाज़ की बौछार था वो.

- गुलजार