Friday, April 29, 2011

काही गाणी अगदी कायम मनात रुंजी घालत रहातात, ती आपल्याला का आवडतात हे सहजासहजी सांगता येत नाही, पण कधीतरी अचानक काही भाव, काही शब्द मदतीला धावून येतात आणि त्या गाण्याचं आणि आपलं नातं उलगडून देतात. अशा या आगळ्यावेगळ्या कल्पनेला http://www.orkut.co.in/CommTopics?cmm=826350
इथून वेचलं आणि पहिला प्रयत्न केला.




जखमा फुलतील नव्याने,
थरथरेल मन तृणपाते,
भगव्याशा आभाळाचे
क्षितिजाशी धुरकट नाते

त्या कातरवेळी माझ्या
वेदनेस कंठ फुटावा
हुरहुरत्या सांजेला मी
माळून पूरिया द्यावा!

झाडांच्या पार तळाशी
घनदाट स्मृतींचा मेळा
काहूर जागवित याव्या
अन् सांजफुलांच्या वेळा

संध्येची गहिरी दु:खे
गात्रांत भरून उरावी,
मावळताना किरणांना
कविता आतून स्फुरावी

धूसरशा मेघांमधल्या
शिल्पातुन सूर झरावे,
मी ज्योतीसह थरथरता
हे एकच गीत स्मरावे,

"भय इथले संपत नाही,
मज तुझी आठवण येते,
मज तुझी आठवण येते!"


http://www.youtube.com/watch?v=x88r7JI4ljU


Tuesday, April 26, 2011

धन्यवाद आयुष्या!


मीर अली हुसैन यांच्या शुक्रिया ज़िंदगी, तेरी मेहरबानियां या कवितेचा स्वैर भावानुवाद.


गाळुन ये कवडशांत, फिकट तरिही चांदणेच,
क्षण काही फुलण्याचे कळीस भाग्य लाभलेच
ही तुझी अनंत कृपा, धन्यवाद आयुष्या!

एका रंगात कधी चित्र वेधते नजरा?
मोल सुखाचे कळण्या दु;खही हवेच जरा!
सजवाया विश्व हवे ऊन आणि सावली,
तक्रारी करण्याला सवड कुणा लाभली?
ही तुझी अनंत कृपा, धन्यवाद आयुष्या!


कधि मैत्री, वैर कधी, खेळ नित्य खेळतसे
कधि पिसाट, कधि हळवे नियतीचे रूप असे
मन झाले शांत जरा, उपकारच झाले ना?
सावज व्याधास भुले, हे अघटित झाले ना?
ही तुझी अनंत कृपा, धन्यवाद आयुष्या!


ही मूळ रचना

छन के आयी तो क्या चाँदनी तो मिली
चंद दिनही सही यह कली तो खिली
शुक्रिया ज़िन्दगी, तेरी मेहरबानियाँ

सिर्फ इक रंग से तस्वीर होती कहीं
ग़म नहीं तो ख़ुशी की कीमत नहीं
धूप छाँव दोनों हैं तो दिलकश जहां
क्या शिकायत करें, फुरसत कहाँ
शुक्रिया ज़िन्दगी, तेरी मेहरबानियाँ

अपनी तक़दीर की है यह दास्ताँ
कभी क़ातिलाना, कभी मेहरबाँ
मेहरबानी जो दिल को करार आ गया
अपने क़ातिल पे भी प्यार आ गया
शुक्रिया ज़िन्दगी, तेरी मेहरबानियाँ

- मीर अली हुसैन



Thursday, April 21, 2011

विसरावे, हेच बरे!

जावेद अख्तर यांच्या "भूल जाऊँ अब यही मुनासिब है" या कवितेचा स्वैर भावानुवाद.



विसरावे, हेच बरे! विसरावे सांग कसे?
असशी तू वास्तवात, हे केवळ स्वप्न नसे!

समजेना मन वेडे, छळवादी, दुष्ट कसे,
जे कधी न घडले, त्या भासांचे जपत ठसे!

बंदिश ती, सूर जिला लाभला कधीच नसे,
गुपित राहिले मनात, ओठी आलेच नसे!

बंध जो परस्परांत राहिला, न आज असे,
घडले काही न तरी माझ्या स्मरणात कसे?

फसव्याला, चकव्याला मन हळवे भुलत असे,
या अशा स्थितीत तुला विसरावे सांग कसे?

असशी तू वास्तवात, कल्पित वा स्वप्न नसे!!!!


आणि ही मूळ कविता

भूल जाऊँ अब यही मुनासिब है
मगर भुलाना भी चाहूँ तो किस तरह भूलूँ
कि तुम तो फिर भी हक़ीक़त हो कोई ख़्वाब नहीं

यहाँ तो दिल का ये आलम है क्या कहूँ कमबख़्त
भुला सका न ये वो सिलसिला जो था ही नहीं

वो इक ख़याल
जो आवाज़ तक गया ही नहीं

वो एक बात
जो मैं कह नहीं सका तुम से

वो एक रब्त
वो हम में कभी रहा ही नहीं

मुझे है याद वो सब
जो कभी हुआ ही नहीं

अगर ये हाल है दिल का तो कोई समझाए
तुम्हें भुलाना भी चाहूँ तो किस तरह भूलूँ
कि तुम तो फिर भी हक़ीक़त हो कोई ख़्वाब नहीं

- जावेद अख्तर